در حالی که کودکان غزه در جستجوی گرما در چادرها و ساختمان‌های ویران زندگی می‌کنند، واشنگتن جلساتی تحت عنوان “شورای صلح” جدید به ریاست دونالد ترامپ برگزار می‌کند.

این نام به نظر مهم می‌رسد، اما سوالات بزرگ‌تری در میان است. در غزه، کودکان به سخنرانی‌های کنفرانس گوش نمی‌دهند. آن‌ها در برابر شعارهای صلح که بر دیوارهای سالن‌های مجلل نوشته شده، محافظت نمی‌شوند. مادران زیر آوار می‌دانند که کلمات نمی‌توانند موشک‌ها را متوقف کنند. بیانیه‌های محکومیت، خانه‌ها را بازسازی نمی‌کنند و سخنرانی‌ها نمی‌توانند اشک‌های کودکی را که خانواده‌اش را از دست داده، پاک کنند.در جلسه افتتاحیه شورای صلح در واشنگتن، ترامپ ادعا کرد که متحدان مختلف آمریکا بیش از ۷ میلیارد دلار به تلاش‌های امدادی در غزه کمک کرده‌اند و آمریکا نیز حدود ۱۰ میلیارد دلار کمک خواهد کرد.

ترامپ همچنین اعلام کرد که پنج کشور -اندونزی، مراکش، آلبانی، کوزوو و قزاقستان- موافقت کرده‌اند که هزاران نفر را به نیروی بین‌المللی تثبیت‌کننده اختصاص دهند که قرار است به تدریج جایگزین نظامیان صهیونیست در غزه شود.

رژیم صهیونیستی به این شورا پیوسته و در نشست افتتاحیه آن نیز شرکت کرده، اما هیچ گزارشی از پرداخت یک میلیارد دلار از سوی این رژیم وجود ندارد.یکی از جنبه‌های بحث‌برانگیز این جلسه، عدم حضور نماینده رسمی فلسطین بود. در حالی که رژیم صهیونیستی، به عنوان اشغالگر، در جلسه حضور داشت، هیچ برچسب نامی برای فلسطین وجود نداشت.

چگونه می‌توان بدون مشارکت مردمی که تحت اشغال زندگی می‌کنند، درباره صلح بحث کرد؟ چگونه می‌توان بر خلع سلاح غزه تمرکز کرد در حالی که اشغال و عملیات نظامی جاری را نادیده گرفت؟به گزارش میدل ایست مانیتور، یک روند صلح واقعی باید به ریشه‌های اصلی درگیری بپردازد. پایان دادن به خشونت نمی‌تواند تنها به معنای حذف سلاح از یک طرف باشد و در عین حال واقعیت سیاسی را تغییر ندهد.

بسیاری از کشورهای بزرگ اروپایی در اولین جلسه شرکت نکردند. این غیبت تنها نمادین نبود و نشان‌دهنده نگرانی‌هایی است که این ابتکار ممکن است نهادهای بین‌المللی را دور بزند و با مواضع تثبیت‌شده بین‌المللی در مورد فلسطین در تضاد باشد.همچنین نگرانی‌هایی وجود دارد که چنین هیئتی می‌تواند نقش سیاسی اروپا را در درگیری فلسطین/اسرائیل کاهش دهد، در حالی که درخواست کمک‌های مالی برای بازسازی را مطرح می‌کند. هرچند احتیاط اروپا ممکن است مثبت به نظر برسد، اما مسئولیت تاریخی و سیاسی آن‌ها را در قبال آنچه در غزه اتفاق می‌افتد، از بین نمی‌برد.